Spring naar inhoud

Epiloog, en United ook.

Eerst het goede neuws; alle (733) foto’s staan er op !

Na een weldadig ontbijt gaan we mooi op tijd naar O’Hare airport om daar te informeren waarom we geen stoelnummers hebben voor onze eerste vlucht, naar Washington-Dulles. Die krijgen we aan de gate, volgens de service balie. Omdat we nog tijd hebben besluiten we buiten nog een rokertje te pakken. Tijdens het langslopen valt me op de monitors iets op; de vlucht naar Washington is gecanceld ! Dat had die muts ook wel even kunnen zeggen, dus wij weer als een speer naar de service balie, waar dat door een andere jongedame bevestigd wordt. Die gaat voor ons uitzoeken wat nu te doen, en doet daar erg lang over zonder een woord te zeggen. Na een stief kwartiertje komt het verlossende woord; we staan stand-by, maar dan wel priority, voor de 10.55 uur vlucht naar Washington en dat is een half uur later. Eigenlijk een tijd dat we nog niet eens aanwezig hoefden te zijn voor onze originele, en dus gecancelde vlucht. En we krijgen ook nieuwe boarding passen voor de vlucht naar Amsterdam, terwijl we die al hadden. Andere stoelnummers, dus er is hier een smerig zaakje gespeeld door United Airlines. De hadden ons gerust nog een dag en nog eens 500 dollar later naar huis gestuurd.

Ongeveer twee minuten voor vertrek krijgen we OK voor de vlucht en gaan we weer een stukje verderop, richting Washington. Daar moeten we nog een paar uur stukmaken en doen dat met een biertje en een maaltijd. Omdat het een geval van overmacht (weersomstandigheden) is krijgen we van United niks vergoed, ook het transport en hotel in Chicago niet, dus wordt ons vakantiebudget onvrijwillig nog wat uitgebreid. Maar het bier en de warme hap smaken er niet minder om. In de Boeing 777 bezetten we zowat de hele rij 24 in de economy plus klasse, met plenty beenruimte en een eigen videoscherm, dus dat is goed geregeld. Doordat het toestel niet helemaal vol zit regelen we (met name Marion) dat we per persoon 1 ½ à 2 stoelen hebben en we dus ruim zitten / slapen. Na een kleine 7 uur zijn we eindelijk, 24 uur later dan gepland, op Schiphol. De overgangsdag die ik gepland had is er dus bij in geschoten, maar dat overleven we wel. Niet slapen en weer in je ritme komen is de remedie, en vandaar dat het nu na twaalven is en ik nog zit te typen, en ook het hele fotoalbum op de site bijgewerkt heb. En morgen weer aan de bak.

Maar het was nog niet over, de terugreis from hell. Op Schiphol werd bewaarheid wat we al gevreesd hadden; geen enkele van onze koffers was meegekomen. Die blijken bij navraag inmiddels wel in een vliegtuig van Chicago naar Amsterdam te zitten. En worden zo snel mogelijk nabezorgd. Scheelt weer een mooi beetje ruimte in de auto, want we zijn met 6 koffers vertrokken en hadden er tien voor de terugreis. Weer onder de Peperbus kunnen we terugkijken op een geweldige vakantie. De jongens hebben een internationaal toernooi gegooid, Barneveld wint met ons dat toernooi, de Canyons waren geweldig, Las Vegas heel apart en het huis was eersteklas. Zelfs de borg is al weer (zei het grotendeels) terug gestort en vanavond kregen we een telefoontje dat de koffers morgenvroeg bezorgd worden. Kortom alle reden om met een sapje nog even na te praten over deze supervakantie, waarvan jullie hopelijk via deze site een beetje hebben kunnen meegenieten. Los Ballos !!

Freddy, Gerrit, Henk, Jan, Marion en Tini

Advertenties

De laatste dag, dachten we.

Maandag is een rommel en luie dag geworden. We bezoeken Denvers Choppers, waar ik nog even plaatsneem, op verzoek van Mondo, de eigenaar, op een winnende Discovery Biker Build Of motorfiets en we verder alles mogen bekijken tot aan zijn kantoor aan toe. Een kleine zaak, maar met vreselijk mooi spul en duidelijk de repairshop van de plaatselijke Hells Angels, gezien alle foto’s, stickers en posters die zijn kantoor sieren. Daarna pakken voor de laatste keer de Wal*Mart en my favourite Home Depot en gaan dan huiswaarts.

Thuis wordt alles nog een keer gebruikt; zwembad, jacuzzi, wasmachine etc. Na een paar uur begint dat ook te vervelen en besluiten we nog een casino te bezoeken. Net aan de andere kant van de snelweg en nagelnieuw. Hele ruime spelzalen met weer honderden automaten en tafels, die we weer voorzien van de nodige dollars, maar er ook weer wat meenemen. Ook dat begint na een paar uur te vervelen, en via een laatste bezoek aan “onze” supermarkt VON’s waar we inslaan voor onze laatste barbecue vanavond. Die is weer geslaagd en we gaan allemaal op redelijke tijd naar bed, want om 5 uur loopt de wekker af.

Dinsdag de 10e vertrekken we om half zeven naar McCarran Airport om de terugreis aan te vangen. De eerste etappe is van Las Vegas naar Chicago en onderweg krijgen we te horen dat dat niet door gaat. We moeten een tussenlanding maken in Des Moines wegens erg slecht weer in Chicago. Daar wordt bijgetankt en staan we een mooi poosje te wachten. Daardoor missen we de vlucht naar Amsterdam en staan we dus om een uur of zeven op O’Hare airport met enkele duizenden anderen. We worden omgeboekt voor een vlucht via Washington die pas mogen rond één uur vertrekt. Een dag langer vakantie dus, waar niemand op zit te wachten. Ook niet de duizenden andere passagiers, die dus allemaal, net als wij, een hotelkamer willen. Na een paar uur lukt het ons eindelijk, vraag niet hoe, twee kamers te scoren bij Holliday Inn in Skokie, zo’n half uur van O’Hare airport. Nu nog even er naar toe, maar de rij bij de taxistandplaats was dusdanig lang, dat we er waarschijnlijk ’s ochtends nog gestaan hadden. En dan moet je met zes man ook nog twee taxi’s hebben, en morgenvroeg weer hetzelfde ritueel. Dus was een auto huren een goede, ietwat dure, optie en crossen we naar ons hotel. Dat ziet er goeduit, maar met als nadeel dat, in tegenstelling tot Las Vegas en Florida, hier alles wel op tijd dicht is en je dus niet uitgebreid kunt eten en drinken. Met hangen en wurgen scoren we nog een paar biertjes en burgers en vermaken ons toch wel weer. We zijn inmiddels een uurtje of veel onderweg en hopen nog op een goede nachtrust, altijd beter dan 15, 16 uur op een stoel in een vliegveldhal. Het is inmiddels wel laat, dus duiken we maar het mandje in en gaan we morgen wel zien hoe het verder afloopt. Maar dat leest u in de epiloog.

Barney’s the Best

Het is Zondag 8 Juli en vandaag moet het gebeuren. We zijn extra vroeg op want we hebben van gisteren geleerd dat je op tijd in de Islander Ballroom moet zijn om een baas plaatsje te krijgen. Dat is gisteren nog net gelukt, dus nemen we geen risico. Er staat al een bescheiden rij voor de deur en de plaatsen die we de hele week al hebben zijn ook nu weer verzekerd. Iedereen kent de Orange Army inmiddels en we worden dan ook vaak begroet. Vandaag zijn de halve finales en de finale van het toernooi en het zou onze vakantie natuurlijk helemaal goed (en hij was al opperbest) maken als de Barney Brigade, ook één van onze titels, de overwinning mee naar huis zou nemen.

Maar eerst moeten we halve finales nog door zie te komen. De eerste gaat tussen twee Engelsen; Terry Jenkins, die een week eerder nog tegenover Raymond in de finale van het Players Championship stond, en die, gelukkig voor onze landgenoot, verloor. Hij moet gaan darten tegen vervelend stuk mens Peter Manley, mateloos onpopulair door zijn podiumgedrag, maar dat hoort bij zijn act, en ik moet zeggen, hij is er goed in. Het is een spannende strijd die uiteindelijk met 11-8 in het voordeel van Jenkins beslist wordt. De tweede halve finale gaat tussen de winnaar van 2006, Canadees John Part en Neerlands Trots Raymond van Barneveld. Volgens mijn bescheiden mening is dit de beslissende partij, Als Raymond deze doorkomt is hij kampioentje, maar of die voorspelling uitkomt, is natuurlijk de vraag. Ook dit is een spannende partij, maar wel één waarbij van Barneveld eigenlijk nauwelijks in gevaar is geweest. Beide spelers hadden na afloop een 100 en een beetje gemiddelde, dus het niveau was prima, maar na de derde leg kwam Raymond op stoom en gaf de wedstrijd niet meer uit handen. Hij won dus toch nog vrij simpel met 11-7.

In de pauze konden wij, en velen met ons, ons nicotinegehalte weer op peil brengen, waarbij Sylvia ons meedeelde dat ze ook buiten was om op te warmen. Ze had het in de zaal, waar de temperatuur toch wel een dertig graden was, koud gekregen. Wedstrijdzenuwen. De finale zelf had een beetje appeltje eitje gehalte. De eerste paar legs gingen over en weer, maar na de eerste (3-2) break kwam Raymond los en liet Jenkins alleen nog maar zijn achterlicht zien. De sympathieke Engelsman kwam er niet meer aan te pas en met een 101+ gemiddelde stevende van Barneveld op een 13-6 overwinning af. Staande ovatie van een publiek dat vijf minuten tevoren nauwelijks klapte bij een goede beurt van Barney, maar nu allemaal met hem op de foto wilde. Wij hebben hem even snel gefeliciteerd in de drukte en hij zei ons buiten even te wachten, want we hadden nog een fotosessie tegoed. Na en minuut of tien kwam Raymond ons halen om mee te gaan naar de VIP lounge om nog wat na te praten. Daar "moesten" we van hem op de foto, mèt de beker. Zo’n kans krijg je niet vaak, zeg maar eigenlijk nooit. De manager moest nog wat groepsfoto’s maken, en Sylvia, die inmiddels binnengekomen was, moest er nog een paar schieten voor hun eigen privé album. Uiteraard wilden we haar ook op onze groepsfoto dus zo gezegd zo gedaan. Na nog wat prettige conversatie en een uitnodiging om een keer bij een Premier League te komen kijken namen we afscheid. Het was erg leuk en een geweldige afsluiter van een mooi darttoernooi. Misschien later nog eens…….

Het was nog mooi vroeg en via Zappo’s, een grote schoenenoutlet, reden we richting huis om de foto’s te bekijken en op het net te zetten. Dit ging met hangen en wurgen, maar is min of meer gelukt. Zelfs de diavoorstellingen werken nu naar behoren. Het was even zoeken met de nieuwe versie van het Jalbum programma, maar het is gelukt. En dan zie je toch wat moois.

Na dat geklungel maken we ons op voor een bezoek aan Fremontstreet, de oude Strip. Daar sluiten we aan in de rij voor Tony Roma’s, een rib&steak restaurant, waar we na een klein half uurtje een tafel kunnen bemachtigen. Maar het was het wachten wel waard. Na de heerlijke maaltijd zijn we net op tijd om de eerste plafondshow op straat te zien. Fremontstreet is geheel overdekt met een soort van IMAX filmscherm waar ieder uur een voorstelling op gegeven wordt. En die zijn mooi en indrukwekkend, maar moeilijk via letters uit te leggen. Na de show wandelen we nog wat rond op deze promenade, ons verbazend over de werkelijk tienduizenden lampjes en lichtjes en het andere moois. Natuurlijk duiken we even het Golden Nugget casino in en rond middernacht gaan we richting huis. Maar eerst nog even wat boodschappen doen. Want het brood, de koffiemelk en de Jack Daniels is op. Toch makkelijk zo’n 24 uurs supermarkt.

Barneveld wint !!

Ramond van Barneveld verslaat in de finale Terry Jenkins met 13-6 en wij waren erbij. Een uitgebreid veslag en een foto-update volgen later.  Barneveld_1

Your lucky day.

Het is Zaterdag en de zevende dag in de zevende maand van 2007. 7-7-07 in Las Vegas, dan moet je wel geluk hebben. Dat denken ook de 1800 paren die hier voor vandaag een trouwlicentie hebben aangevraagd, waaronder wat bezoekers van de LVDC VI. En ook de vele gelukzoekers die boven op de duizenden weekenders die hier zowiezo al komen om één van de tienduizenden gokautomaten leeg te rekken. Het werkt niet, kan ik U uit eigen en gezelschapservaring vertellen. De gokkast is de enige die wint.

Maar wij hebben eerst nog een afspraak met een paar darters, die vandaag de kwartfinale gaan doen. De eerste pot is die tussen John Part en de tergend langzame Dennis Smith die echt all the way gingen. Bij een 9-9 stand werden er door de heren ieders zo’n 10 pijlen op de dubbel gemist, en werden we door John Part uiteindelijk uit ons lijden verlost. Deze slaapverwekkende partij werd dan bij ons aan tafel ook nog eens voorzien van commentaar door een Engelse dame (model marktvrouwe, type viswijf) die bij tijd en wijle "Take your time, Smiffy" door de zaal heen schetterde, zodat ik iedere keer weer wakker schrok. De daaropvolgende partij ging tussen Adrian Lewis en Peter Manley, waarbij de laatste zo liep te zuigen en te sarren dat na zijn overwinning ( 10-8 ) Lewis hem stevig aan de botten wilde.

En toen begon de match van de dag. Helaas tussen twee Nederlanders, maar aan de andere kant gaat er dan in ieder geval één door naar de halve finale. Wij zijn natuurlijk voor Barney, zeker nadat hij ons vanaf het podium persoonlijk begroet heeft. Just kiddin’, we waren zowiezo al voor Raymond. Roland Scholten kwam eigenlijk totaal niet aan darten toe en verloor dan ook kansloos met 10-4. Na het interview met Skysport en het uitdelen van handtekeningen kwam Raymond weer naar ons toen en nam, tot grote ergernis van de twee PDC officials die op hem stonden te wachten, weer alle tijd om na te praten over de wedstrijd en allerlei andere dingen. En hij beloofde ons voor morgen een fotosessie, als hij hem wint natuurlijk, maar daar gaan we van uit. Nadien hebben we buiten op de rookplaats nog een half uurtje met Sylvia staan ouwehoeren over Zwolle, tattoo’s, handdoekjes en nog wat om weer met een "Tot morgen" afscheid te nemen en af te reizen naar de Las Vegas Outlet Mall.

Daar is ook weer een paar uur doorgebracht en ingekocht en onze volgende stop was het Silverton Lodge en Casino, dicht bij ons onderkomen. We gaan naar binnen via de Bass Pro shop, een megagrote (net als alles hier) outdoor winkel waar ze alles verkopen voor, kampeerder, watersporter, visser en alles wat naar buitenmens riekt. Ook voor de jager want er liggen en staan honderden geweren, revolvers en pistolen. Via deze winkel kom je zo het casino binnen, wat minder groot is dan alle voornoemde, maar waar toch al gauw een paar honderd kasten staan. En waar we dan ook maar weer de nodige Franklins en Roosevelts wegstoppen. En dan ben je zo weer een paar uur verder, en eigenlijk te laat om naar Freemont Street (de oude Strip) te gaan. We zouden daar gaan eten bij Tony Roma, maar kiezen nu voor een Outback dicht bij huis en stellen Freemont Street tot morgen uit.

Holland rules !

Je kunt er de klok op gelijk zetten. Ook Vrijdag de 6e gaan we weer op tijd op pad en plaatsen onze automobiel in de parkeergarage van Mandalay Bay. En weer is het bloedwarm, ’s ochtends om 9 uur al 40+. We zoeken ons plaatsje in de zaal, worden door diverse mensen begroet en halen 6 Mocha Frappucino’s bij Starbucks. De eerste partij van vandaag gaat tussen Steve Beaton en ons eigen ijskonijn Roland Scholten, die eigenlijk nogal gemakkelijk wint met 8-5. Dan volgen er twee "Engelse" partijen die we wat minder intensief volgen en gewonnen worden door Peter Manley en Terry Jenkins.

Daarna komt de klapper van de dag; onze Raymond van Barneveld tegen Wayne Mardle. We gunnen Mardle al het goede van de wereld, maar vandaag even niet. Overigens kan al dat goede en nog meer Wayne vandaag niet redden. Hij gooide zat 180ers, maar altijd op de verkeerde momenten. Als Raymond op een check stond bijvoorbeeld. En die check miste onze landgenoot bijna nooit. Eigenlijk maar één keer, en het werd een ongenaakbare 8-1 overwinning. We hebben zelfs nog een persoonlijke nabeschouwing met de zeer benaderbare Haagenaar gedaan, die daarbij absoluut geen haast had om weg te komen. Hij vond zelf dat hij beter had gekund, Mardle normaal veel beter gooide en dat hij blij was dat er Nederlanders (wij dus) in de zaal zaten. En als we wat nodig waren moesten we maar een gil geven. Ook Sylvia en manager Eddie kwamen nog even buurten en met een "Tot morgen" vertrokken wij richting buurman.

De buurman is het Luxor casino waar we via een overdekte en gelukkig ge-aircode winkelstraat naar toe kunnen lopen. De koele lucht is echt nodig want vandaag meten we voor het eerst een frisse 130F in onze automobiel, wat neerkomt op 54 en een beetje onze graden. Het Luxor is een giga zwarte glazen piramide waar je, als je er binnenin staat je tot de nok toe kunt kijken. De schuine wanden zijn allemaal hotelkamers met overhangende balkons waarvan je op de bovenste zo’n 100 meter in de diepte kijkt. De begane grond is geheel Egyptisch uitgevoerd en bevat winkels en eettenten. Het casino is in de kelder en is net als in de andere grote casino’s voorzien van allerlei speeltafels en duizenden gokkasten, waar ook wij ons steentje weer aan bijdragen.

Na een paar uurtjes zijn we het zat en vertrekken naar de volgende halte. Over een bloeddrukke Strip belanden we in het Venetian, een hotel-casino helemaal ingericht in de stijl van, U raadt het al, Venetië. Heel imposant en met echte grachtjes waar allemaal gondels varen. Ook hier slaan we weer een paar uurtjes en dollars stuk om vervolgens af te reizen naar de grootste souveniershop van de wereld. Tienduizenden stuks van allerlei prullaria is hier te vinden en als echte toeristen gaan wij niet met lege handen weg. Dan keren we huiswaarts, via onze favo supermarkt, waar we weer 30 dollartjes besparen met onze klantenkaart om vervolgens de barbecue maar weer eens aan te steken en onder het genot van een hapje en een drankje nog een paar uurtjes nakeuvelen. De vers gehaalde fles Jack lijkt door de warmte te verdampen evenals de blikjes Bud, want er moet constant bijgetankt worden. Dat wordt trouwens met deze warmte ook geadviseerd, veel drinken. En daar hebben we ons tot nu toe goed aan gehouden. En morgen begint het allemaal opnieuw.

Weinig tijd en Whiskey !

Door het strakke schema en Jack Daniels als ketellapper komt het verslag van Vrijdag wat later.

Wel staan er een aantal nieuwe foto’s bij het huis en het Mandalay Bay. Morgen weer nieuws.