Skip to content

Het was een lange dag.

We zijn vroeg wakker, maar met reden. Vandaag gaan we de tweede serie, eerste ronde van de LVDC VI bekijken, waar al onze overgebleven landgenoten zullen acteren. En om een mooi plaatsje te hebben moet je vroeg komen. Dus staan we om 10 uur, allen getooid in knaloranje shirts, voor de deur van de Islander Ballroom, waar om 11 uur het spektakel gaat beginnen dat “live” in Engeland wordt uitgezonden. Het is daar dan 7 uur ‘s avonds en er wordt ons namens Skysport verzocht niet al te schunnige teksten op de neergelegde 180 kaarten te schrijven. We krijgen een mooi plaatsje zo’n 5 meter van het podium, direct in het zicht van de camera’s, zodat we bijna constant (met name Freddy, maar die kun je bijna niet missen) in beeld zijn. Ook onze “bordjes” flitsen regelmatig over de grote schermen, dus iedereen weet dat Zwolle, Holland, Smashdarts en Gerrit’s Tattoo Studio in de zaal zitten.

Alles werkt via een strak schema van een half uur per wedstrijd, ook vanwege de TV, maar de tweede partij gaat tussen Dennis Priestley en Dennis “Smiffy”Smith, twee spelers die bijna achteruit darten, dus na een uur lopen ze al dik 20 minuten achter. Maar daarna komen Peter Manley en Vincent van der Voort, die in een recordtijd een spannende 6-4 op het bord noteren. Helaas in het nadeel van Vincent, die kan dus weer in de achtbaan. Dan is het de beurt aan Barney, die met een simpele 6-1 Kevin Painter afdroogt en maar één keer een pijl op een dubbel mist, waardoor Painter (bij 5-0) een leg pakt en zich wereldkampioen waant. De laatste Nederlander, Roland Scholten, gooit in de laatste wedstrijd van de dag met een 6-4 overwinning Andy “The Pie Man” Smith naar huis en is dus door naar de volgende ronde. Daarvan maken we de loting nog mee en dan duiken we het casino in. Morgen begint de tweede ronde nog een uurtje eerder, dus dat wordt nog vroeger op.

We worden weer geen miljonair, dus besluiten we op te stappen naar de volgende halte. We gaan vanavond naar Hans Klok, en vooral de Pammies, die hier een show hebben in het theater van het Planet Hollywood Hotel & Casino. De show heet Faster then Magic en dat klopt ook wel. We zouden om 6 uur de kaarten afhalen voor de voorstelling van 8 uur en waren dus op tijd aanwezig, daar we nog een hapje wilden eten. Er stond al een mooie rij en de dame van de kassa adviseerde ons direct door te lopen. De show bleek een uur vervroegd, maar ons hadden ze (in tegenstelling tot andere Nederlanders die naast ons zaten) even niet ingelicht. Echte illusie dus. Maar de show was fantastisch, daar waren we het allemaal over eens. Ondanks dat we kritisch gekeken hebben en heel goed opgelet, snap je geen reet van wat er gebeurt. Gewoonweg prachtig, en de verschijning van Pamela Anderson was ook niet mis, al liep er volgens de kenners, op het podium wel meer rond wat niet ziek was.

Na de anderhalf uur durende show werden we weer los gelaten om als hongerige wolven (dat valt eigenlijk wel mee, vooral door de warmte) het Harley Davidson Café aan de overkant te bestormen. De overvolle borden worden met vereende krachten naar binnen gewerkt in dit mooi aangeklede etablissement waar uit de gevel een 10 meter hoge Harley komt duiken. Dan stelt de chauffeur om nog een stukje van de Strip bij avond te doen en dat was zijn/mijn eerste fout. Het was er nog al druk, waarschijnlijk vanwege een verlengd 4th of July weekend. Dus behalve de duizenden wandelaars zijn er evenzovele automobielen op de weg en we dus over een klein stukje Strip van een mijl of 2 een goed uurtje doen. Dus aan het eind van de Strip als een speer de snelweg op en gassen. Thuis gelijk de knaloranje zwembroek met roodwitblauwe vlag aan de kont en de pool in, die vandaag gewoon warm is. Dat zal wel aan dat nieuwe hitterecord liggen waar ik jullie niet meer mee wil vervelen.

Maar gelukkig zijn de sapjes met ijsklontjes koud en gaat de temperatuur ook weer naar normaal (40/42 graden), dus we hebben niks te klagen En morgen weer vroeg op.

Advertenties

Fourth of July.

Woensdag de 4e Juli. Ook dit is een officiële luie dag geworden, want dankzij het mooie internet weten we al om 7 uur dat onze Nederlanders vandaag niet hoeven te gooien in de eerste ronde van het hoofdtoernooi. Die staan voor morgen op het programma. Freddy en Jan moeten nog wel even naar het Mandalay Bay om ieder hun twee gratis toegangspassen op te halen. Die waren dankzij de gladde multimiljoenen organisatie van het Mandalay Bay gisteren nog niet beschikbaar, tot grote woede van de PDC. En zelf moet ik onze bestelde kaarten, de helft ervan dan, nog proberen af te zeggen, en het liefst met teruggave van de centjes. We wisten tot een week voor het toernooi namelijk nog niet dat de spelers ieders twee kaarten kregen en hebben voor de rest van het gezelschap weekkaarten gekocht. Maar ik had telefonisch al een sterfgevalletje gemeld en de meevoelende jongedame aan de andere kant van de lijn zei dat ik dat maar aan de balie moest regelen, maar dat het geen gewoonte was om te refunden, oftewel geld terug te geven. Laat nou toevallig diezelfde dame achter de balie staan en op mijn zielige gezicht vallen. Binnen no time zat de 175 dollar in de knip.

Niet dat de kaarten zo veel uit maken want we waren verkeerd gelopen en kwamen bij de ingang terecht waar we min of meer onszelf zo naar binnen lulden en dus de opening van het toernooi nog even meemaakten. We scoorden daarna nog wat knaloranje shirts en togen toen weer huiswaarts. Daar plaatste ik mijzelf achter de laptop om eindelijk wat aan de foto’s te doen. De restanten van de rund um hause plaatjes staan er nu op (het zijn er voorlopig 125+) en ook die van onze bezoekjes aan Mandalay Bay, inclusief het dartgebeuren. Misschien dat de “andere” foto’s er ook nog bij komen, maar die 250 en een beetje van de Grand Canyon gaan me echt niet meer lukken. Misschien een paar, maar allemaal……no fuckin’ way.

Het is vandaag 4 Juli en dat is zo’n beetje de belangrijkste Amerikaanse feestdag. Niet dat er dan ook maar één winkel of restaurant gesloten is, maar de viering van Independence Day is wel erg uitgebreid. Net onze bevrijdingsdag en nieuwjaar door elkaar. Overal is vuurwerk, alleen nooit tegelijkertijd, dus je kunt niet echt “vuurwerk kijken”. En er is veel muziek, meestal patriottisch, en veel ceremonieel. Ze zijn trots op hun land, en mogen dat ook, in tegenstelling tot bij ons, waar het al bijna een misdaad is als je met trots de vlag van je land draagt. Hier is iedere inwoner Amerikaan, en zo hoort het ook.

Wij maken er ook een echte feestdag van en beantwoorden het “Have a happy 4th of July” dan ook steevast met “You to”. Ieder van ons vult de dag op zijn manier in en volgen het Las Vegas Desert Classic via de PDC site om tot mijn grote spijt te horen dat één van mijn favorieten, Phil Taylor, er al direct uitligt. Dan richten we al onze energie maar op de Nederlanders, en speciaal op Vincent v/d Voort, die toch een beetje onze man is geworden. Voor de voedselvoorziening kiezen we vandaag voor een Outback Steakhouse, die ons een zeer smakelijke maaltijd voortoveren. Daarna gaan we naar ons huis waar we, volgens Ron, de manager, het vuurwerk prachtig van de front porch (veranda) kunnen zien. Maar dan moet je wel ogen op steeltjes hebben, die 360 graden kunnen draaien en heel ver kunnen zien.

Al met al valt het vuurwerk wat tegen, maar er is wel goed nieuws; volgens de lokale Piet Paulusma gaan we morgen historie schrijven met de temperatuur. En dat terwijl dat er al een all time high voor vandaag was afgekondigd. Er werd op het vliegveld al een max gemeten van een vlotte 130 = 54 ½ graadjes Celsius. Dus sluiten we de dag af met een paar heerlijke drankjes en duiken dan onder de wol. Want morgen kraait de haan weer vroeg want we willen een leuk plaatsje gaan bezetten om onze jongens aan te moedigen. En dan moet je er op tijd bij zijn. Maar dat horen jullie morgen.

Allmost !!

Dinsdag de 3e Juli. Wederom zijn we verbazingwekkend vroeg uit de veren. Met een bakkie leut op de veranda komt huisbaas Ron, die hier direct achter ons woont, ons vertellen dat het een record-high warme dag wordt. En bedankt hè. Alsof we het nog niet warm genoeg hebben. Maar hij had gelijk, want aan het eind van de dag gaf onze temperatuurmeter in de automobiel een moment 127F aan wat neerkomt op een 52.8 graden Celsius. Teringwarm.

Maar we gaan nog fris en vrolijk richting Mandalay Bay om de daden van onze darters te volgen. Ze lopen er allemaal weer rond en zelfs Barney en Phil Taylor verschijnen om wat te keuvelen en te practice-darten. Vooral de laatste gooit zeker een paar uur aan één stuk. We worden begroet door Vincent en Mighty Mike, die toevallig in een later stadium weer op dezelfde borden gooien als onze helden. Jan gooit vandaag op bord 32, weer als eerste partij, en nu tegen Amerikaan Michael Petrocelli, die tijdens het ingooien al laat zien dat hij wat vaker gedart heeft. Maar onze Jan pakt toch nog een leg, met een schitterende 102 finish, en dan echt op z’n Jans(20-t20-d11). Hij verliest helaas wel met 4-1 en ligt dus uit het toernooi.

Met Freddy is het een ander verhaal. Hij gooit op bord 26, en dus niet net als gisteren naast Jan, en moet in de eerste ronde aantreden tegen Rick Arnott, die volgens Fred een paar beste pijlen gooide, maar niet kon checken. Freddy zelf gooide zijn ton-plusjes, een mooie tontachtig en een finish van 112, en won daardoor met 4-1. Op naar de volgend ronde ! En die ging tegen John Archer. De eerste partij heb ik alleen van horen zeggen, want ik zat bij onze Jan, maar deze keer zat ik er bij. Het was een zinderende partij waarbij beide spelers aan elkaar gewaagd waren. Ze gooiden hun ton-plusjes, Freddy had mooie finishes van 114 en 135 en na een 3-3 stand kwam het dus op de laatste aan. De PDC was zo vriendelijk geweest tijdens het toernooi de regels enigszins aan te passen en dit pakte nu voor Freddy verkeerd uit. Zou er voor de wedstrijd getost moeten worden over wie mocht beginnen, en bij gelijke stand bullen voor wie de laatste leg mocht beginnen, nu was er gebulld voor de eerste leg en bij gelijke stand mocht de “thuisspeler” op de wedstrijdkaart de laatste leg beginnen. En dat was Freddy dus niet. Het was spannend tot de laatste pijl, met een negatief resultaat voor onze Fred. 4-3 en extra zuur, want de volgende tegenstander op dit bord was Michael van Gerwen, die wel aan Freddy beloofde gehakt van die vent te maken, en dat met 4-0 in een recordtempo ook deed. Uiteraard was Freddy niet echt vrolijk, maar het lachen begon weer toen Vincent bij ons kwam en ons als een echte standup comedian ging onderhouden.

Hij zit met de jonkies op één kamer en die gasten slepen hem overal mee naar toe. Dus ook naar de achtbaan op het New York, New York hotel. Hij heeft hoogtevrees, maar wou zich niet laten kennen en ging toch mee. Duizend doden gestorven in 3 minuten en aan het eind van de rit wilden Jelle en Michael nog een keer. Vincent, babbelaar als nevenberoep, zei met een staalhard gezicht dat hij het wat tammetjes vond en daarom niet meer wilde. Maar ons verklapte hij dat hij er nog jaren nachtmerries van zal hebben. Ook de Hot Tub (“welke gek verzint zoiets bij deze temperaturen”) en de Cold Tub (“dit is mijn eerste erectie die naar binnen geslagen is”) bij hun hotel veroorzaakten zoveel hilariteit dat we een officiële waarschuwing kregen omdat er nog wedstrijden bezig waren. Maar lachen was het wel.

Maar deze ontspanning en het door ons tijdens de wedstrijd aangevoerde water maakten wel dat hij zijn wedstrijden won en dus door is naar het hoofdtoernooi. Dit in tegenstelling tot Jelle Klaassen, die er in de derde ronde uitging, en Michael van Gerwen, die Alan Tabern (die gisteren Vincent met 4-0 om de oren gaf) trof en met een nipte 4-3 uitgeschakeld werd. We (en dan vooral de dames) hebben nog even lekker (en lang) gekeuveld met Sylvia van Barneveld, die een broer in Zwolle blijkt te hebben en flink afgevallen is.

Nu komt het spannendste gedeelte van de dag. Als we bij Mandalay Bay weggaan belanden we in een schietpartij. Wel door onszelf veroorzaakt, maar toch. We gaan bij The Gun Store even een potje schieten. De heren kiezen een Beretta en een Colt 45 om even en paar rondjes te knallen op een stelletje terroristen. Ik mag niet opscheppen, maar van de 20 schoten vliegen er 19 in de schedel van de theedoek. Gezien in politieseries, altijd op het hoofd richten, want daar zit geen kogelvrij vest. Dit gebeuren was echt supergaaf, en mijn dag kan niet meer kapot.

Daarna reizen we nog even langs bij HD Las Vegas (een hele grote) om een T-shirt te kopen, aansluitend bij de supportshop van HA Las Vegas voor weer een T-shirt en dan naar huis. Honger hebben we niet vanwege de late-afternoon snack bij een tacotent en vanwege de warmte is iedereen een beetje uitgeblust. Later op de avond steken we toch maar even de BBQ aan, zodat ik nu (12 uur lokale tijd) nog lekker aan een broodje scherpe Italiaanse worst zit. Morgen is het hier DE nationale feestdag, 4th of July en we zijn benieuwd wat dat ons gaat brengen, behalve het grootse vuurwerk natuurlijk. Maar daarover morgen meer.

 

Qualifying Day

Maandag 2 Juli. Het uur U is daar. Om niet te laat te komen staan we om half acht naast het bed. 5 uur en een beetje slaap met ook genoeg zijn. Het is tenslotte warm zat. Om half elf kan er ingeschreven worden voor de Las Vegas Desert Classic VI, dus willen we om 10 uur die kant uit. We zijn ruim op tijd binnen bij Mandalay Bay en het begint er al mooi druk te worden. Fred en Jan registreren zich (nummer 6006 en 6007) en krijgen hun spelerspas met daarop de aantekening dat ze gelijk de eerste partij gooien op respectievelijk bord 6 en bord 7. De namen worden door de zaal gedeclameerd als Freddy Paaipenbrook en Djan Maijer en de tegenstanders zijn Roger Joliff en John Murray (wie kent ze niet), beiden Amerikaan. De winnaar van de partij van Freddy mag in de tweede ronde gooien tegen Vincent van der Voort, dus dat maakt het extra leuk. Diezelfde Vincent, en Jelle Klaassen voegen zich al snel bij ons als toeschouwers en met een bijdehante opmerking van de eerste is het ijs al snel gebroken. We hebben ons, als afgesproken, gekleed in de nieuwe dartshirts en vallen daardoor extra op, met allerlei positieve opmerkingen als gevolg. Fred kan even zijn scores niet vinden, maar gaandeweg brengt hij een 2-0 achterstand terug tot 2-2 en is er dus hoop. De volgende legs is het weer wat moeizamer en uiteindelijk verliest hij zijn partij met 4-2, helaas. Ook Jan heeft zo zijn betere en mindere momenten, maar weet er toch een leg uit te slepen en gaat ten onder met 4-1 (er wordt best of seven legs gespeeld). Op zich erg jammer, maar geen schande, want zelfs Jelle Klaassen gaat er in de eerste ronde uit.

Maar niet getreurd, alle drie heren krijgen morgen nog een kans, evenals Vincent en Michael van Gerwen, die er in de laatste ronde van deze kwalificatiedag uitvliegen. Vincent in een kansloze 4-0, terwijl hij even daarvoor nog een bijna 9 (en nu dus 10) darter gooide. Michael ging er met 4-3 op tegen Kevin “stuk chagrijn” Painter, met een onbegrijpelijke laatste leg waar hij met een 92 finish weg wilde gaan voor de bull, die miste en toen helemaal van de leg was. Painter finishte en knappe 121 en is dus geplaatst. Michael vertelde later, in dat onbegrijpelijke binnensmondse koeterwaals van hem dat hij 82 op het bord gezien had en daarom de mist in ging.

De darshirts en de scherp gevouwen zwarte terlenkaatjes à 13 dollar bij de Wal*Mart gingen uit, de korte broek en t-shirt aan, en we gaan een eindje verderop. Eerst een naar de Frye’s, en elektrazaak ter grootte van de Ijsselhallen, om een kaartlezer te halen die Jan zijn digitale video kan leegzuigen, want daarop staan immers de aankondigingen van de spelers, en wij willen dat “Paaipenbrook” nog wel eens terughoren. Daarna gaan we naar de overkant van de weg, waar de Las Vegas Premium Outlet Mall zit, een winkelcentrum met zo’n 130 winkels, met bekende namen als Nike, Adidas, Levi’s, Wrangler etc. etc. en allemaal “voor weinig”. We lopen daar Roland Scholten tegen het lange lijf, en een hallo kan er net af. Contactgestoord, zoals ik al zei.

Verder worden er heel veel winkels bezocht en ook bijna overal wat gekocht. Deze expeditie duurt mij net lang zat en al na een paar uur klimmen we weer in de auto, die dan inmiddels aan de binnenkant zo’n 50 graden heet zal wezen. Eerst even de motor laten lopen en de airco op tien, want anders is er niet in te zitten.

Omdat het inmiddels al wat later aan het worden is (tijd voor rust is er nauwelijks) besluiten we vanavond makkelijk te eten, en wel van Jack in the Box, een fastfood met een paar slagen beter voedsel dan bij de welbekende Mac. Eerst nog even naar de Super Target next door voor een paar noodzakelijke boodschappen en bier en dan met drie zakken vol maaltijd weer richting huis. Nadat we alles genuttigd hebben, darten en drinken we nog wat na, en krijg ik tijd om wat achterstallig tiepwerk te verrichten. Ik hoop deze week ook nog wat meer foto’s op de site te zetten, maar eigenlijk ontbreekt het mij/ons gewoon aan tijd omdat er zo veel te zien en te doen is. En ik wil ook niks missen.

Maar ze komen er op, misschien morgen al wel weer wat.

Het is weekend !

Zaterdag de 30ste zijn we niet erg vroeg uit de veertjes. Het zal de vermoeidheid wel zijn, dankzij de 45+ graden, die je supermoe maakt. Of toch de paar hartversterkertjes die er gisteravond (en ook tot vanochtend) ingegleden zijn. Vandaar dat we vandaag hebben uitgeroepen tot officiële luie dag. En dat is nodig.

We zijn hier nu al weer een paar dagen, maar hebben nog geen casino van dichtbij gezien. Ook vandaag zal dat niet gebeuren, althans niet van de binnenkant. Ver na de middag komt er eindelijk wat leven in sommigen van ons en stappen we weer in de Buick bus om af te reizen naar Sports Authority waar Tini haar op maat gemaakte bowlingbal gaat ophalen. En als je daar dan toch bent, kun je net zo goed even bij de buurman (de Wal*Mart, uiteraard) aanwippen. Je vindt er altijd wel iets van je gading, en nu dus ook weer.

Na de inkopen draaien we West Tropicana op, om op zoek te gaan naar de voedselvoorziening. De keus voor vandaag is gevallen op TGI Fridays, waar ze ribben en biefstuk serveren met Jack Daniels saus. Overheerlijk, maar helaas niet los te koop.

Er is een Fridays gevestigd in Orleans, een vrij nieuw casinocomplex net off-strip, maar ze weten dat goed verborgen te houden. Na twee keer langs rijden staat er voor Vegiaanse begrippen een piepklein bordje dat aangeeft dat hij er echt zit. Na een kwartiertje ronddolen op de parkeerplaats voor een plekje heeft de chauffeur de tyfus in en gaat op zoek naar een volgende Fridays. We hebben er één gevonden en na een super maaltijd besluiten we een rondje over de strip te doen om al die miljoenen lampjes eens van dichtbij te zien. Even vergeten dat het Zaterdagavond is (je hebt tenslotte vakantie) en dus stervensdruk, zodat we niet echt opschieten, maar wel op ons gemak kunnen rondloeren.

Daarna duiken we nog eventjes onze favo supermarkt (Von’s) in voor wat koud bier en brood (dat kan hier gelukkig dag en nacht en dan 7 dagen per week) en nemen thuis in de tuin nog een afzakkertje om ons op te maken voor de nieuwe dag.

Zondag 1 Juli.

We gaan eindelijk naar een casino ! En wel het Mandalay Bay, om kennis te maken met de zaal waar Jan en Freddy hun pijltjes gaan gooien. Vandaag begint daar, godbetert om12 uur al, het Players Championchip van de PDC. Alle grote jongens zijn er, inclusief een vijftal Nederlanders, Raymond van Barneveld, Roland Scholten, Vincent van der Voort, Jelle Klaassen en Michael van Gerwen. Barney verontschuldigt zich voor het feit dat hij niet op onze uitnodiging tot barbecuen kan ingaan wegens verplichtingen bij Skysports evenals Wayne Mardle die zich onze mail nog goed herinnert en zich schaamt dat hij niet sneller geantwoord heeft. Met de andere Nederlanders hebben we al snel goed contact, behalve Roland Scholten, die van zichzelf al contactgestoord is. Daar blijkt al weer dat mensen “live” heel anders overkomen dan op TV. Met name Vincent van de Voort is een erg aardige gozer, die alleen een beetje moeilijk kan omgaan met de warmte en de airco in Las Vegas. En er nu achter is dat met blote voeten op asfalt lopen niet echt een slimme zet is bij 47+ graden. Dat noemen wij nu een dougem.

Ondanks dat gooit hij zijn pijltjes goed, in tegenstelling tot Mighty Mike, die na zijn kwalificatie er al snel uit ligt. Jelle Klaasen mag niet eens meedoen, maar onze trots Barney wint uiteindelijk dit Championship. Aansluitend duiken we een paar uur het Mandalay Bay Casino in waar direct alles weer mag; roken (de clean-air act heeft ook in Las Vegas toegeslagen) en drinken, wat nog gratis is ook, zolang je maar achter een gokkast zit. En dat doen we, wel een paar uur lang, maar dan wel achter een centenkast (die zijn er echt) waar je 15 winlines speelt voor 15 centen dus. Dan sla je maar een paar tientjes stuk en je bent een hele middag van de straat. En de hooggehakte opgepompte halfnaakte dames blijven je maar voorzien van Budjes, zolang je af en toe maar een paar dollar fooi geeft.

Na dit vermaak gaan we via de Von’s weer naar ons onderkomen om wederom de barbecue aan te steken, ware het niet dat het gas op was. Huisbaas gebeld, en vervolgens bij de benzinepomp nieuw gas gescoord en kanen maar in die Italiaanse worsten. En wederom smaken ze prima, zeker in combinatie met de frisse Budjes, MGDtjes en sapjes. Ik zet met hangen en wurgen nog wat foto’s op de site en ga dan buiten wat ontspannen.

In voorbereiding tot hun kwalificatietoernooi morgen blijven de beide darters nog een paar uurtjes nazitten om de tactiek door te nemen. Als dat maar goed gaat komen.

Maar daarover morgen meer.

Het Grote Gat

Donderdag de 28ste. Vandaag vroeg op want we gaan een stukje verkassen. We zijn al een hele dag in Vegas (zo ga je je nieuwe hometown al snel noemen) dus wordt het tijd om op te stappen. Via de beroemde Hoover Dam cruisen we naar Grand Canyon Village, zo’n 450 kilometertjes verderop.

Maar de eerste stop is dus de Hoover Dam. Dit indrukwekkende bouwwerk, ten behoeve van de stroomvoorziening voor alle lichtjes in Las Vegas, is de meest beroemde stuwdam ter wereld (http://nl.wikipedia.org/wiki/Hoover_Dam ) gebouwd, ten koste van vele mensenlevens, in de jaren dertig van de vorige eeuw. Ook op ons maakt hij een overweldigende indruk en na de nodige foto’s en een filmpoging vluchten we de hitte uit en de coole auto in om door te reizen naar nog zo’n indrukwekkend fenomeen, de Grand Canyon. (http://nl.wikipedia.org/wiki/Grand_Canyon )

Wel vermeldingswaardig is het feit dat we vandaag vergezeld zijn van twee Jannen. Eerstens hebben we een eigen Jan Stappenbelt, onze huisfotograaf die doorgaans ook luistert naar de naam Henk en niet rust voordat hij minstens 100 foto’s per dag heeft gemaakt.

De andere cameraman is onze eigen Jan (Bassie) de Bont de met de nieuwste digitale technieken de bewegende beelden zal vastleggen. De technieken zijn zo nieuw dat er nog geen tijd is geweest om de gebruiksaanwijzing te lezen, en alles dus “in het werk” uitgevonden moet worden, wat dan wel weer spectaculaire beelden oplevert.

Vierhonderd kilometer verderop mogen we voor 25 dollar (per auto, dus een koopje) één van Amerika’s grootste Nationale Parken betreden; Grand Canyon National Park.

Nauwelijks binnen stoppen we eerst bij Mather Point, een viewpoint met een geweldig zicht op de canyons. Hier wordt je wel even stil van, zo’n indruk maakt het.

Daarna zoeken we ons onderkomen voor één nacht op, de Maswik Lodge. Vier blokhutten onder één kap, waarvan wij er 3 gehuurd hebben, op zo’n 500 meter van de rand van het grote gat. Eén minpuntje, er zit geen airco in en het is wel een beetje aan de temperatuur. Maar er is ons beloofd dat het ‘s nachts gaat afkoelen, en daar hopen we dan maar op.

Voor de voedsel- en drankvoorziening kunnen we terecht bij het Maswik Lodge restaurant en met beide komt het weer helemaal goed. Na de versterking reizen we met de gratis bus richting Javapai Point waar we een spectaculaire zonsondergang mee gaan maken.

Na dit indrukwekkende gebeuren gaan we met hetzelfde transport retour naar Maswik Lodge waar we in de aanwezige Sports Bar nog even nazitten met wat Budjes van de tap, formaat kleine emmer.

De volgende ochtend, Vrijdag de 29ste , gloort al weer vroeg en na een meer dan stevig ontbijt stappen we in de Buick voor een ritje naar Desert View waar we wederom genieten van de geweldige uitzichten op de canyons.

Daarna gaat de (terug)reis via een vliegtuigmuseum naar Seligman, “birthplace of Route 66” waar we de bekende weg opduiken, om die een kleine 100 mijl te beleven. Niet dat er wat te beleven valt, maar je pakt het wel mooi even mee. Onderweg doen we in Peach Springs nog een lunchje bij de Hualapai indianen (http://www.destinationgrandcanyon.com/indexe.html ), bekend van de glazen brug boven de 1100 meter diepe Grand Canyon. De lichte lunch valt wat zwaar uit, de bestelde burrito’s zijn van het formaat american football en worden met enige moeite weggewerkt. Gelukkig zat er een onbeperkt bij te vullen bloemvaas met cola bij.

We vervolgen opgevuld onze route over de 66 waar we bij Kingman afslaan om via de Hoover Dam weer te belanden op ons landgoed in het warme (max. vandaag 117F = 47.2 C) Las Vegas. We besluiten onze minivakantie met al weer een barbecue,( bah, wat erg) een ruim sapje en wat olympische oefeningen op de duikplank.

Om in de traditie van de Canyons te blijven wordt er, na de spectaculaire zonsondergang aldaar, ook nog een poging gedaan om de zonsopkomst in Las Vegas te zien.

De poging lukt, maar overweldigd door dit fenomeen is er een gat geslagen in het kortetermijngeheugen, waardoor één en ander niet erg is blijven hangen.

Dit weekend gaan we een poging doen om de foto’s, waarvan het aantal al weer aardig oploopt, op het net te krijgen. Of dat lukt, leest u in het volgende rapport.

 

Shop’till you drop.

Shop ‘till you drop. Kennismaking met de wereld die Amerika heet.

Woensdag de 27ste

is bedoeld als acclimatiseringsdag en hoe kun je nu beter acclimatiseren dan met een bezoek aan de Wal*Mart.

De ochtend vangt voor de meesten erg vroeg aan en even na zessen is er al irritant veel activiteit in onze nieuwe casa. Omgekeerde jetlag, zullen we maar zeggen. Als iedereen zijn rondje ontbijt, tennis, fitness en zwemmen er op heeft zitten duiken we in onze Buick en gaan we met Stanley, onze Antilliaanse TomTomstem richting Fort Apache Road, waar zich volgens Ron, onze huisbaas, een Wal*Mart Supercenter en een Sports Authority zou bevinden.

Nu worden er hier in Las Vegas in een rap tempo allerlei wegen aangelegd en verlegd, zodat onze Stanley helemaal kierewiet wordt van al zijn berekeningen en daardoor volslagen onzin uitkraamt, die de chauffeur, ondergetekende dus, licht irriteren. Het had maar weinig gescheeld of Stanley was gaan vliegen. Vertrouwend op mijn eigen intuïtie en herinneringen lukte het alsnog vrij snel om bij de mall aan te komen en ons gezelschap kennis te laten maken met het echte Amerika , een Wal*Mart Supercenter.

Daar hebben we een fors anderhalf uurtje rondgestruind en de toch al behoorlijk uit de kluiten gewassen winkelwagen gevuld met kleding, schoeisel, gereedschap luchtbedden en waterpistolen. En natuurlijk een dartbord. Echt allemaal van die toeristische dingen dus.

Daarna nog een bezoek gebracht aan de buurman, die hier gerust 100 meter verderop zit, een wandelingetje dat je bij 42 graden niet echt in de kouwe kleren gaat zitten.

Deze buurman heeft een sportzaak, waar we wat dingetjes bekijken en uitproberen, en uiteindelijk zelfs wat kopen. Ik snap er de ballen van………

Met m’n wagen volgeladen vertrekken we weer richting Oasis in the Desert, de o zo toepasselijke naam die Ron ons, en zijn zesde, huis gegeven heeft. Zonder Stanley, dus ook zonder omwegen. Daar aangekomen gooien we onszelf in de relaxstand en gaan we op verkenning om alle mogelijkheden van onze tijdelijke verblijfplaats te ontdekken.

En dat zijn er wat. Het geluidssysteem bijvoorbeeld, dat zich uitstrekt tot aan de tennisbaan en zo ons hele landgoed door middel van verborgen luidsprekers voorziet van de klanken van de plaatselijke Arrow Classic Rock. Ook de aparte fitnessruimte in de tuin is van alle video en audio gemakken voorzien, en heeft gelukkig ook airco. In de woonkamer staat een TV van een vierkante meter zodat je ook vanuit de tuin “As the world turns” kunt kijken. Ook siert een mooie open haard (wie verzint zo iets) en een waterval deze ruime ruimte.

Maar een fototour (die we komend weekend op het net proberen te krijgen) zal wat meer inzicht geven in de luxe waarin wij leven. Over tot de orde van de dag; we besluiten vanavond maar eens te gaan barbecuen, en dus moeten we er weer op uit om voedsel, en vooral drank, te gaan scoren. De biervoorraad is al weer behoorlijk geslonken, maar vooral aan “hard liquor” is behoefte. We stellen Stanley weer in op een rondje Wal*Mart (een andere), een liquor store en VON’s , een lokale Albert Heijn. Van deze laatste had ik nog een klantenpas, 2 jaar geleden gekregen in Californië, en hij bleek nog geldig. Scheelde ons op een kar boodschappen toch even 38 keiharde dollartjes (zo’n 20 %). Dat wordt dus onze vaste supermarkt. Ik hoef u dus niet te vertellen dat de barbecue goed geslaagd was, want dat was hij wel. Mede dankzij chef Fred, die met gevaar voor eigen leven de hitte trotseerde, maar zelf vond dat het wel wende. Eigenaar Ron had intussen ons dartbord opgehangen (zijn “mannetje” kon even niet), maar dat, en zelfs de gevulde waterpistolen konden niet voorkomen dat ondergetekende volkomen instortte (zou de 2 uur en een beetje nachtrust van gisteren hier iets mee te maken hebben ?) en nu dus om half zes in de ochtend dit stukje zit te maken.

Hier moeten jullie het voorlopig even mee doen, want we stappen zo in de auto om af te reizen naar de Grand Canyon. De verslagen en de foto’s daarvan gaan we a.s. weekend proberen op het net te zetten. Maar dat zien jullie dan wel weer.